venster sluiten  |  naar de website

De spin en de vlinder

Er was eens een spin die heel éénzaam was. Hij maakte de hele dag gigantische spinnenwebben - niet om insecten te vangen en dan op te eten, nee, hij was strikt vegetarisch – maar om iemand te vangen die zijn eenzaamheid zou verlichten. Hij wachtte, en wachtte, en wachtte, maar er gebeurde niets.

Hij wou net een volgende spinnenweb gaan maken toen een vlinder in zijn spinnenweb vloog, ze was zo oogverblindend mooi dat hij op slag verliefd was. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat zorgde hij voor haar. Zodra de eerste zonnestralen de douwdruppels op zijn spinnenweb deden oplichten ging hij voor haar de vroege ochtendbloemen plukken. Daarna ging hij naast haar zitten en vertelde haar over werelden en plaatsen waar zij nog nooit was geweest. De vlinder luisterde naar hem met stijgende verbazing. Wat een rare spin? In begin was ze doodsbang voor hem geweest en verwachte ze dat ze hem ieder ogenblik met zijn scherpe tanden…maar tot haar eigen verbazing had de spin dat niet gedaan. En gedeeltelijk vanwege het verrukkelijke eten, maar ook vanwege zijn melodieuze stem en zijn boeiende verhalen liet ze zich langzaam wegzinken in zijn fantasiewereld, droomde ze weg langs de contouren van zijn vertellingen en vergat dat ze in werkelijkheid zijn gevangene was. Ze raakte zelfs gesteld op de spin. Ze hield van de manier waarop hij voor haar zorgde en hij al haar behoeftes vervulde.

De spin en de vlinder voerden lange conversaties over God en de wereld en ze ontdekten dat ze veel gemeens hadden. Ze kenden beiden dat onbestemde gevoel, dat je soms op een lange zomeravond overvalt tijdens een mooie zonsondergang, dat gevoel dat er meer moet zijn dan alleen dit leven, dat alle dieren op aarde geboren zijn met een bepaalde bedoeling, dat ieder dier een hele eigen bestemming heeft en dat het er om gaat die bestemming te ontdekken…ook ontdekten ze dat ze dezelfde humor deelden. En ze bedachten gekke namen voor alle andere dieren in het bos die ze grotesk en amusant vonden. Wat te zeggen van de giraf? Met die onnoemelijke lange hals? En de olifant dan! Die was zo onzegbaar, overweldigend, gigantisch groot dat je je haast niet kon voorstellen wat nou zijn specifieke bestemming kon zijn…

Op een dag zag de vlinder een andere wonderschone vlinder boven haar vliegen en haar hart brak. Fluisterend – alsof ze het bijna niet durfde te zeggen, alsof ze wist dat ze eigenlijk iets onmogelijks vroeg - zei ze tegen de spin: “Nu, nu moet je me laten gaan”.

De spin zei niets, maar hij maakte haar los en keek toe hoe haar majestueuze vleugels de hemel in tweeën doorkliefden en de hemel op zijn hoofd viel. De spin stopte met het maken van spinnenwebben. De hele dag bleef hij kijken naar de hemel en verlangde er naar om haar vleugels weer te zien.
Hij herinnerde zich hoe blij zij met hem was geweest en vroeg zich af waarom…maar hij wist tegelijkertijd hoe dwaas het was deze vraag te stellen. En dan herinnerde hij zich ook hoe blij hij was geweest, hoe vol leven en humor en vroeg zich af waarom hij daarmee gestopt was. Hij bekeek zijn ronde lichaam, telde zijn acht benen en voelde zijn hart in zijn borstkast slaan en begreep dat hijzelf niet was veranderd.
Nou, één ding was wel veranderd: hij was gestopt met het maken van spinnenwebben. In gedachten bedankte hij de vlinder, pakte zijn wandelstok en ging op stap.

 

Francesco Melita - verhalenverteller www.verhalenvanger.nl

 

Plaats een reactie

Naam: *
Email: *
Onderwerp: *
Reactie: *

Type de veiligheidscode hierboven over: