venster sluiten  |  naar de website

Bestuur bemoeit zich te weinig met letselschade

Er komt steeds meer openheid over medische fouten in de gezondheidszorg.  Na enkele geruchtmakende zaken met disfunctionerende specialisten, zoals in Enschede en Emmeloord heeft minister Klink een zwarte lijst met beroepsbeoefenaren openbaar gemaakt. De beroepsorganisatie KNMG heeft recent een boekje gepubliceerd waarin artsen heel open over hun grootste missers zijn.

Bij al deze fouten is er sprake van slachtoffers en mogelijk letselschade. Daarover praat ik met Thomas de Haan, letselschade advocaat in Bussum.

Wat doet een letselschade advocaat eigenlijk?

 Als letselschade advocaat sta ik meestal een slachtoffer bij. Een zorginstelling heeft een eigen jurist of een verzekeraar die de zaak behandelt. Als het tot een procedure komt, dan hebben beide partijen een advocaat. Soms wordt ik door de instelling of de verzekeraar ingeschakeld om de belangen van de instelling te behartigen.

Een goede letselschade advocaat is aangesloten bij de Vereniging voor Letselschade Advocaten (LSA). Ik ben thuis in de wereld van de medische aansprakelijkheid en richt me op de vraag of er sprake is van aansprakelijkheid of dat bijvoorbeeld aan de arts of verpleegkundige een tuchtrechterlijk verwijt kan worden gemaakt. Mijn werkzaamheden bestaan vaak uit het verzamelen van het medisch dossier, het sturen van brieven en overleg met een medisch adviseur. Zonodig begeleid ik van de juridische procedure.

 

Waarom zouden zorginstellingen zich in de afhandeling van letselschade moeten verdiepen? Daarvoor zijn ze toch verzekerd!

Nee, dat is naar mijn mening niet altijd correct en voldoende. Louter doorgeleiden van de claim naar de verzekeraar is te beperkt.

Voor de zorginstelling is een aansprakelijkheids- of tuchtzaak een slechte zaak. Patiënten die slachtoffer zijn geworden van een medische misser dienen zorgvuldig benaderd te worden. Afwikkeling van de schade zou voor de raden van bestuur vaker onderwerp van gesprek moeten zijn. Er bestaan natuurlijk wel klachtenregelingen, maar die worden door de benadeelden vaak als onbevredigend ervaren. De artsen en verpleegkundigen worden daarin voor hun gevoel teveel beschermd. Veel claims laten zich overigens voorkomen en snel oplossen indien de zorginstelling snel een gesprek aanbiedt tussen arts en patiënt. Daar schort het soms wel aan.

 

Aan welke eisen zou de verzekering van de instelling moeten voldoen, wil er sprake zijn van een goede afhandeling van letselschade?

Er zou naar mijn mening bij iedere zorginstelling een zeer goede klachtenregeling moeten zijn die een echte waarborg is voor een goede behandeling van de klacht. Dat houdt in dat de patiënt wordt gehoord en er ruimte is voor een arts om een fout toe te geven. Die ruimte is nu vaak onvoldoende, ook omdat het ziekenhuis van de verzekeraar zich moet onthouden van erkenning van aansprakelijkheid en dus een fout. Ieder ziekenhuis heeft wel een klachtenregeling maar die is niet altijd afdoende, omdat er vaak geen sancties aan verbonden zijn of een en ander is niet zichtbaar voor de patiënt. De klacht is ofwel gegrond of ongegrond, maar die enkele vaststelling is voor een patiënt is niet altijd voldoende. De patiënt en/of benadeelde wil soms daadwerkelijk ook een verandering teweeg brengen. “ Het mag niet nog eens gebeuren” is een vaak gehoorde kreet bij slachtoffers van een medische fout. Het omgekeerde is ook het geval. Er zijn benadeelden die de claim tegen een ziekenhuis als een bron van inkomen zien. Dat zijn in de letselschadepraktijk de “gelukszoekers”, helaas zijn die er ook.

 

Waar moeten instellingen zich op voorbereiden als ze geconfronteerd worden met letselschade zaken van patiënten?

Natuurlijk stort de pers zich vaak op spraakmakende medische fouten zoals in Enschede. Er zijn nog steeds veel meer schadegevallen die niet in de pers komen en ook advocaten die niet de pers zoeken. Dat is naar mijn mening ook goed.. De zorginstelling moet zich realiseren dat in het civiele recht de aansprakelijke partij het volledige dossier moet overleggen dat in haar bezit is. De wet bepaalt ook dat een arts het dossier moet inrichten en bijhouden. Helaas gaat dat soms mis. Dat dossier moet compleet zijn en mag geen hiaten vertonen anders kan de instelling in bewijsnood komen, althans niet voldoen aan haar plicht een eis gemotiveerd te betwisten. Verder moet de instelling de claim netjes in behandeling nemen en in overleg treden met de verzekeraar. Immers, de zaak moet direct gemeld worden voor het behoud van dekking.

 

Het lijkt erop dat zorginstelling schrikken van een claim en dan eigenlijk te snel alles door de verzekeraar laten afhandelen. Het menselijk aspect wordt dan over het hoofd gezien. Ook de behandelaar voelt zich niet altijd happy bij de afhandeling door de verzekering. Wat is jouw ervaring hiermee?

Ik kan dat alleen maar beamen. Voor een zaakbehandelaar van de verzekeraar is de benadeelde soms “slechts een dossier”. Dat is niet best. In de huidige tijd is schadebeleid van een ziekenhuis feitelijk ook een marketinginstrument ook al zit het aan de kostenkant, zoals dat ook voor sommige verzekeraars al het geval is. Schadebeleid dient zodanig te zijn dat het belang van het slachtoffer centraal staat.

 

Waar kunnen mensen terecht voor meer informatie?

Indien mensen vragen hebben over de medische aansprakelijkheid en de verloop van een dergelijke procedure kunnen ze terecht bij de LSA of contact opnemen met Advocatenkantoor De Haan te Bussum

 

Meer lezen?

LSA, Kwaliteitsverbetering van letselschadetraject, 2006

LSA, Nieuwe risico's nieuwe claimgebieden, 2007

Paul Knol, Vergoeding van letselschade, 2010

Marten Waardenburg, Klachtenmanagement en de rol van communicatie, 2005

Plaats een reactie

Naam: *
Email: *
Onderwerp: *
Reactie: *

Type de veiligheidscode hierboven over: