Groeien in ontmoeting

Huub Oosterhuis beschrijft in zijn boekje 'Jij die mij ik maakt' het proces van verandering als volgt:

Je bent vijftig. Je ziet een foto van toen je twintig was. Je denkt: dat ben ik niet - toen was ik mezelf niet. Zo voel je het, dat gevoel verwijst naar werkelijke geschiedenis. Als je probeert zonder al te veel angst voor schaamte terug te kijken in je eigen leven, zie en hoor je jezelf dingen doen en zeggen die voortkomen uit onbewustheid, onwetendheid, vooroordelen en waanideeën. Je koesterde opvattingen die waren ingegeven door de heersende opinie en de gangbare moraal. Nu sta je verbaasd over wat vroeger in je leven de dienst uitmaakte, wat moest en niet mocht - vooral ook wat anderen moesten en niet mochten.

Waarom wist je toen niet wat je nu weet, of liever: hoe kwam het dat je nu weet en voelt wat toen niet in je opkwam? Dat komt doordat er andere, nieuwe mensen in je leven zijn gekomen. Het is naarmate je opener leeft met anderen, dat je verandert. Je hebt niet jezelf bevrijd van je ideeën, niet op eigen kracht. Je werd in beweging gebracht, aangesproken, geroepen, geschokt, op je kop gezet en toen weer op je voeten. Als het waar is, dat je in de loop der jaren wat meer mens geworden bent, dan heb je die weg niet in eenzaamheid afgelegd, maar omstuwd door anderen.

Wat ik hier probeer te beschrijven heeft niet één vorm, één verloop. Er doet onberekenbaar veel in mee: vluchtige ontmoetingen, jarenlange confrontatie, terloops opgevangen woorden, een liedje, volhardend nadenken, snelle aanrakingen, zware aantrekkingskracht, misverstanden en vergissingen, aangeboren tekorten en wonderbare genezingen. Oneindig veel varianten van communicatie vormen tezamen dit proces van menswording.

Plaats een reactie

Naam: *
Email: *
Onderwerp: *
Reactie: *

Type de veiligheidscode hierboven over: